12 grudnia 2017 r. w Centrum Partnerstwa Społecznego „Dialog” im. Andrzeja Bączkowskiego odbyło się seminarium pt. „Przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę - ocena regulacji prawnej”.
Seminarium wspólnie otworzyli Iwona Zakrzewska, Dyrektor CPS „Dialog” oraz prof. Jacek Męcina, UW.
Moderatorem pierwszej części pt. „Praktyczne problemy stosowania regulacji prawnej dotyczącej przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę z perspektywy partnerów społecznych”, była dr Anna Reda-Ciszewska (UKSW).
Adwokat Łukasz Panasiuk przedstawił w skrócie projekt zmian przepisów regulujących skutki przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę. Zwrócił uwagę, że większość pojawiających się problemów związana jest z wadliwą implementacją prawa europejskiego i dyrektywy, która te kwestie reguluje. Przykładem tej sytuacji może być chociażby fakt, że art. 23¹ Kodeksu pracy pomija zupełnie kwestie, czym jest zakład pracy albo jego część, zaś dyrektywa zawiera wyraźną definicję.
Profesor Jacek Męcina (UW) zauważył, że wcześniej art. 23¹ tak dużych kontrowersji nie budził. Jak został wprowadzony w 1989 r. definiował formę przekształceń. Od jakiegoś czasu jednak pojawił się problem praktyczny związany z tzw. outsourcingiem.  
Z kolei Paweł Śmigielski (OPZZ) przedstawił swoje spostrzeżenia, jako praktyka oraz podkreślił, że art. 23¹ jest ważny w rozmowie zarówno o prawach pracownika, ale także prawach pracodawcy.
Zdaniem Andrzeja Kuchty (NSZZ „Solidarność”) art. 23¹ został pomyślany, jako przepis chroniący pracowników, ale niestety jego funkcja ochronna zmieniła się w ostatnich latach na sposób, by pozbyć się pracowników. 
Moderatorem drugiego panelu pt. „Ocena regulacji prawnej dotyczącej przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę i postulaty w zakresie zmian” był Sławomir Adamczyk z NSZZ „Solidarność”.
Profesor Łukasz Pisarczyk (UW) podzielił się swoimi refleksjami i uwagami do projektu zmian przepisów regulujących skutki przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę.
Dyrektor Agnieszka Wołoszyn (Departament Prawa Pracy, MRPiPS) podkreśliła, że poruszany temat jest bardzo złożony, co potwierdza chociażby obszerne orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości. Jej zdaniem nie ma konieczności doprecyzowania przepisów, jeśli chodzi o pojęcie „zakład pracy”.
Robert Lisicki (Konfederacja Lewiatan) zaznaczył, że Konfederacja nie jest entuzjastą nowelizacji przepisu art. 23¹, ale też nie posiada na chwilę obecną jednoznacznego stanowiska dot. koncepcji zmiany przepisów regulujących przejście lub łączenie się zakładów pracy. 
Doktor Anna Reda-Ciszewska (UKSW) skupiła się w swojej wypowiedzi na kwestiach budzących najwięcej niejasności. Postawiła pytanie, co w sytuacji, kiedy pracodawca chce przekazać tylko składnik osobowy do podmiotu zewnętrznego? Same orzeczenia Sądu Najwyższego są bardzo rozbieżne, stwierdziła, w tym zakresie, co tylko pokazuje, że przepisy są niejasne.
Przewodniczący Wiesław Wójcik (Porozumienia na rzecz Przedsiębiorców Poszkodowanych w Outsourcingu) zauważył, że będąc małym przedsiębiorcą nie posiada się takiej wiedzy i możliwość jak duże firmy, które zatrudniają zewnętrzne firmy specjalizujące się w outsourcingu. Artykuł 23¹ jest tylko jednym z narzędzi, które może być używane w outsourcingu pracowniczym.
Łukasz Mickiewicz (NSZZ „Solidarność” Telekomunikacja) zauważył, że obecne już dochodzi do sytuacji, w której przenoszonych jest 2-3 pracowników (mających umowę o pracę) między agencjami pracy. Artykuł 23¹ w tym przypadku stosowany jest, by nie wypłacać jakichkolwiek świadczeń.
Zdaniem Marcina Szymanka (OPZZ) art. 23¹, który służył do ochrony pracownika stał się przepisem na podstawie, którego można ominąć zwolnienia grupowe i „wyprowadzić” z zakładu pracy setki pracowników.
Marek Fryc (Alda) przekazując pracowników firmie zewnętrznej po dwóch miesiącach odkrył, że nie są odprowadzane składki. Jego zdaniem należy doprecyzować definicji przekazania i zorganizowanej części przedsiębiorstwa, gdyż sądy różnie interpretują przepisy.  
Zdaniem Eweliny Kumor-Jezierskiej (UJ) zwróciła uwagę, że ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych w art. 31 nie odnosi się do Kodeksu pracy, ale do Ordynacji podatkowej, która nie przewiduje takiego zdarzenia jak outsourcing, przejęcie zadań czy majątku. 
Maria Porada (NSZZ „Solidarność”) mówiła o 6 tys. pracowników gospodarki wodnej, którzy 2 stycznia nie będą wiedzieli, gdzie zgłosić się do pracy.  
Zdaniem Magdaleny Rycak (Uczelnia Łazarskiego) agencje pracy tymczasowej nie powinny w ramach umowy outsourcingu usług przejmować od pracodawców pracowników, którzy wykonywaliby pracę nadal w tym samym miejscu. 
 
 
 

25 listopada 2008 r. Departament Dialogu i Partnerstwa Społecznego Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej oraz Centrum Partnerstwa Społecznego "Dialog"  zawarły umowę dotyczącą  stworzenia koncepcji wsparcia instytucjonalnego polskich uczestników dialogu społecznego w ramach realizacji projektu systemowego "Poprawa funkcjonowania systemu dialogu społecznego oraz wzmocnienie instytucji i uczestników dialogu społecznego".

Projekt był współfinansowany z Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (Priorytet V Dobre rządzenie. Działanie 5.5. Rozwój Dialogu Społecznego). Było to pierwsze tego rodzaju przedsięwzięcie,  którego zadaniem było wypracowanie systemu wsparcia eksperckiego dla partnerów społecznych dialogu. Projekt miał przede wszystkim charakter badawczo-diagnostyczny. Wynikało to z faktu, że jak zgodnie przyznają wszyscy uczestnicy dialogu społecznego w Polsce, główną przyczyną jego nieefektywności  jest deficyt wiedzy eksperckiej oraz brak jasno zdefiniowanego i akceptowanego docelowego modelu instytucjonalnego polskiego systemu dialogu.  W związku z powyższym wśród najważniejszych działań znalazło się przeprowadzenie analizy stanu mechanizmów dialogu społecznego w Polsce, która stała się podstawą do sformułowania rekomendacji dla ich modyfikacji. Zbadano także potrzeby szkoleniowe uczestników dialogu społecznego na poziomie zakładowym, regionalnym i ogólnokrajowym. A odpowiedzią na nie było stworzenie odpowiedniego systemu kształcenia w zakresie dialogu społecznego. Ponadto, powstały także analizy modeli wsparcia, które funkcjonują w wybranych krajach UE oraz koncepcja wsparcia eksperckiego uczestników polskiego dialogu społecznego.

Projekt miał także część promocyjną. W jej ramach uruchomiono specjalną stale aktualizowaną, stronę internetową poświęconą dialogowi społecznemu www.dialog.gov.pl. Zorganizowano cztery konferencje tematyczne z udziałem teoretyków oraz praktyków przedmiotu. Działania trwały do grudnia 2009 r. i były wykonywane w ścisłej współpracy z przedstawicielami partnerów społecznych z Trójstronnej Komisji oraz ze środowiskiem eksperckim (stanowili oni skład Komitetu Sterującego projektem oraz Panelu Ekspertów).  

Bezpośrednimi adresatami/beneficjentami tego przedsięwzięcia były nie tylko reprezentatywne organizacje partnerów społecznych (wg ustawy o Trójstronnej Komisji Społeczno-Gospodarczej i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego), ale także inne organizacje związkowców i pracodawców oraz administracja publiczna szczebla centralnego i terytorialnego zaangażowana w prace w zakresie dialogu społecznego.

W ramach projektu do zadań Centrum Partnerstwa Społecznego „Dialog” należały:

1.  Analiza wybranych modeli wsparcia uczestników dialogu społecznego w krajach UE.
2.  Wizyty studyjne.
3. Opracowanie koncepcji wsparcia instytucjonalnego polskich uczestników DS.
4. Opracowanie publikacji książkowej nt. wybranych modeli wsparcia uczestników DS, w krajach UE wraz z koncepcją wsparcia instytucjonalnego polskich uczestników DS.
5. Druk oraz dystrybucja publikacji książkowej.

Celem projektu pt. "Praca dla dwojga" było upowszechnianie możliwości zatrudnienia w systemie pracy czasowej, job-sharing (dzielenie pracy). To rozwiązanie sprzyjające godzeniu życia zawodowego i rodzinnego.
Zaplanowano następujące działania:

  • opracowanie procedur pracy w systemie job-sharing,
  • testowanie procedur przy współpracy z pracodawcami,
  • wdrażanie modelu job-sharing w wybranych przedsiębiorstwach,
  • stworzenie sieci doradców,
  • utworzenie systemu funkcjonowania sieci punktów informacyjno - doradczych pracy w służbach zatrudnienia, samorządach, organizacjach pozarządowych.

Projekt skierowany był do kobiet, które po urodzeniu dziecka mają utrudniony powrót na rynek pracy. Sytuacja rodzinna często nie pozwala im na podjęcie zatrudnienia w pełnym wymiarze. Tymczasem zastosowanie nowego modelu pracy może stać się wygodnym rozwiązaniem dla kobiet, bo zyskują sposób na efektywne łączenie życia rodzinnego z zawodowym. Korzyści mogą odnieść także pracodawcy, którzy dzięki takiemu rozwiązaniu zdobywają oddanych pracowników. Wiele kobiet dzięki możliwości kontynuowania pracy ma większe poczucie własnej wartości, ponieważ mogą zrealizować się zawodowo wykorzystując zdobyte umiejętności i kwalifikacje zawodowe. Są także w stanie wspierać finansowo rodzinę. 

Partnerami w projekcie byli:

Prezentujemy obszerną analizę pt. „Historia i teraźniejszość związków zawodowych w Polsce” autorstwa prof. Juliusza Gardawskiego, dra Adama Mrozowickiego i dra Jana Czarzastego. Tekst ukazał się w kwartalniku „Dialog” nr 3/2012 i nie był nigdzie wcześniej publikowany w polskiej wersji językowej.

Analiza pokazuje wpływ historii polskiego ruchu zawodowego na jego rozwój w ciągu minionych 20 lat. W tekście wykorzystano najnowsze dane źródłowe zebrane w latach 2009−2012, dotyczące m.in. członkostwa w związkach zawodowych – niektóre prezentowane są po raz pierwszy. Jak podkreślają sami autorzy, celem analizy jest wykazanie znaczenia uwarunkowań historycznych w rozwoju ruchu zawodowego w Polsce i jego zdolności do dostosowania się do warunków politycznych, gospodarczych i społecznych powstałych w następstwie transformacji.

Analiza: Historia i teraźniejszość związków zawodowych w Polsce (DO POBRANIA)
autorzy: prof. Juliusz Gardawski, dr Adam Mrozowicki, dr Jan Czarzasty

Adresy stron internetowych instytucji wspierających rozwój dialogu społecznego. 


Partnerzy Społeczni:


Strony europejskie:


Prasa:


Prawo:


Inne:

- Ustawa o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno - Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego z dnia 6 lipca 2001 r.: Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1080,
- Ustawa o rozwiązywaniu sporów zbiorowych z dnia 23 maja 1991 r.: Dz.U. 1991 nr 55 poz. 236
- Ustawa o związkach zawodowych: z dnia 23 maja 1991 r.: Dz.U. 1991 nr 55 poz. 234
- Ustawa o organizacjach pracodawców z dnia 23 maja 1991 r.: Dz.U. 1991 nr 55 poz. 235
- Kodeks Pracy: Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141

 

Przewodniczącego Komisji wyznaczał Premier spośród członków Rady Ministrów. Przewodniczący zwoływał posiedzenia plenarne Komisji oraz posiedzenia Prezydium Komisji. Robił to z własnej inicjatywy lub na wniosek co najmniej jednego z wiceprzewodniczących Komisji, po ustaleniu porządku posiedzenia Komisji. Przewodniczący Komisji mógł w wyjątkowym przypadku upoważnić pisemnie jednego z wiceprzewodniczących Komisji do zwołania posiedzenia plenarnego Komisji lub posiedzenia Prezydium Komisji. Przewodniczący Komisji, na wniosek co najmniej jednej ze stron Komisji, zawieszał posiedzenie Komisji.

Pracami Komisji kierowało Prezydium, w skład którego wchodzili przewodniczący Komisji i wiceprzewodniczący Komisji. Przedstawiciele każdej z organizacji pracowników i pracodawców wybierali po jednym wiceprzewodniczącym Komisji. Prezydium Komisji ustalało działania i harmonogram prac oraz porządek posiedzenia Komisji.

Do zadań Prezydium Komisji należało:

  1. Ustalanie programu działania i harmonogramu prac Komisji uwzględniającego pilność spraw będących przedmiotem jej działania.
  2. Ustalanie porządku posiedzenia Komisji przy uwzględnieniu charakteru i rodzaju spraw przewidzianych do rozpatrzenia, za wyjątkiem spraw, o których mowa w §20 Regulaminu Komisji.
  3. Przedstawianie propozycji ustaleń w sprawach organizacyjnych.
  4. Sporządzanie komunikatu z posiedzenia Komisji.
  5. Zlecanie wykonania ekspertyz na rzecz Komisji oraz zespołów problemowych.
  6. Przekazywanie uchwał i stanowisk Komisji organom władzy państwowej.
  7. Występowanie na zewnątrz w sprawach dotyczących działalności Komisji.
  8. Określanie zasad informowania opinii publicznej o pracach zespołów.
  9. Rozpatrywanie spraw przekazanych przez Komisję, z wyjątkiem zadań, których realizacja przez Komisję wynika z odrębnych ustaw.
  10. Wykonywanie innych zadań określonych przez Komisję.

Prezydium Komisji przy wykonywaniu zadań korzystało z pomocy sekretarzy Prezydium Komisji. Każdy z członków Prezydium wyznaczał po jednym sekretarzu.
Do zadań sekretarzy Prezydium Komisji należało:

  1. Zapewnienie współpracy między członkami Prezydium i członkami Komisji.
  2. Przedstawianie propozycji ustaleń w sprawach organizacyjnych.
  3. Sporządzanie projektu komunikatu z posiedzenia Komisji.
  4. Monitorowanie realizacji uchwał Komisji i decyzji Prezydium Komisji.
  5. Organizowanie spraw proceduralnych oraz przepływu informacji w związku z działalnością Komisji i Prezydium Komisji.
  6. Przedstawianie wniosków dotyczących funkcjonowania Sekretariatu Komisji.
  7. Wykonywanie innych zadań zleconych przez Komisję.
  8. Sekretarze Prezydium Komisji mają prawo do udziału w posiedzeniach Komisji.

Komisja obradowała na posiedzeniach plenarnych, które odbywały się w zależności od potrzeb, nie rzadziej jednak niż raz na 2 miesiące. Komisja mogła podejmować uchwały, jeżeli w głosowaniu brali udział: przedstawiciel Rady Ministrów, co najmniej jednej z organizacji pracodawców reprezentowanych w Komisji i co najmniej jeden z organizacji pracowników reprezentowanych w Komisji. Podjęcie uchwały przez Komisję wymagało zgody wszystkich ww. biorących udział w głosowaniu. Komisja mogła w drodze uchwały powoływać stałe i doraźne zespoły problemowe. Uchwała o powołaniu zespołu określała zadania zespołu oraz jego skład albo sposób ustalenia tego składu. Z posiedzeń sporządzało się komunikat. Zawierał on w szczególności uchwały i stanowiska stron. Przebieg posiedzenia Komisji i zespołów problemowych rejestrowało się na taśmie magnetofonowej. Z posiedzenia Komisji i zespołu Sekretariat Komisji sporządza protokół.

Komisja mogła zdecydować o podjęciu uchwały w drodze korespondencyjnego głosowania strony rządowej oraz każdej z organizacji pracowników i pracodawców. Głosowanie korespondencyjne było ważne, jeżeli wzięły w nim udział wszystkie strony. Podjęcie uchwały w ten sposób wymagało zgody wszystkich biorących udział w głosowaniu. Ponadto Komisja, w drodze uchwały, mogła przekazać Prezydium Komisji rozpatrzenie sprawy należącej do jej kompetencji, z wyjątkiem zadań, których realizacja przez Komisję wynikała z odrębnych ustaw. Członkowie Komisji i Prezydium Komisji mogli korzystać na posiedzeniu Komisji oraz Prezydium Komisji z pomocy zaproszonych przez siebie doradców. Przedstawiciele każdej z organizacji oraz strona rządowa mogli korzystać z pomocy jednego doradcy w sprawie objętej porządkiem obrad. Komisja uchwalała regulamin Komisji, który określał szczegółowe zasady i tryb pracy Komisji, Prezydium oraz zespołów, a także uprawnienia członków Komisji związane z udziałem w jej pracach.

Obsługę Komisji zapewniał sekretariat Komisji złożony z pracowników Departamentu Dialogu i Partnerstwa Społecznego Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Do zadań Sekretariatu należało zapewnienie obsługi administracyjno-biurowej: między innymi przesyłanie, z tygodniowym wyprzedzeniem, zawiadomień o terminach posiedzeń oraz niezbędnych materiałów, opracowywanie protokołów z posiedzeń plenarnych Komisji oraz spotkań zespołów problemowych, informacji z posiedzeń Prezydium, monitorowanie wykonania (stanu realizacji) ustaleń Komisji i zespołów. Sekretariat udostępniał członkom dokumentację dotyczącą Komisji, udzielał wyjaśnień i odpowiedzi na pytania dotyczące działalności Komisji oraz przygotowywał informacje zbiorcze. Posiedzenia Komisji, Prezydium Komisji i zespołów odbywały się w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej oraz w Centrum Partnerstwa Społecznego „Dialog” przy Limanowskiego 23 w Warszawie. W szczególnych przypadkach posiedzenia Komisji mogły odbywać się w innym miejscu. Koszty działania Komisji były pokrywane z budżetu państwa w części dotyczącej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw pracy.

Każda ze stron Komisji posiadała – zgodnie z ustawą - następujące uprawnienia:

  • prawo wniesienia pod obrady Komisji spraw o dużym znaczeniu społecznym lub gospodarczym, jeżeli uznała, że jej rozwiązanie jest istotne dla zachowania pokoju społecznego – szczegółowe procedury określa §20 Regulaminu Komisji;
  • możliwość zajęcia, również wspólnie z inną stroną Komisji, stanowiska w każdej sprawie dotyczącej polityki społecznej lub gospodarczej;
  • możliwość wezwania innej strony Komisji do zajęcia stanowiska w sprawie, którą uzna za mającą duże znaczenie społeczne lub gospodarcze.

Ponadto strona pracowników i strona pracodawców Komisji mogły zawierać ponadzakładowe układy zbiorowe pracy obejmujące ogół pracodawców zrzeszonych w reprezentowanych w Komisji organizacjach, lub grupę tych pracodawców oraz pracowników zatrudnionych przez tych pracodawców, a także porozumienia określające wzajemne zobowiązania tych stron.

Ustawa wprowadziła od dnia 1 lipca 2002 r. zmiany w przepisach ustaw ustalających ciała dialogu społecznego. Zmiany te dotyczyły:

  1. Rady Ochrony Pracy powołanej ustawą z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy.
  2. Naczelnej Rady Zatrudnienia, wojewódzkich rad zatrudnienia, powiatowych rad zatrudnienia powołanych ustawą z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
  3. Rady Statystyki powołanej ustawą z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej. 
  4. Rady Nadzorczej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych powołanej ustawą z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. 
  5. Krajowej Rady Konsultacyjnej do Spraw Osób Niepełnosprawnych, Rady Nadzorczej Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych powołanych ustawą z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
  6. Rady Narodowego Funduszu Zdrowia powołanej ustawą z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia.

W każdej z ww. Rad członkami byli przedstawiciele organizacji pracodawców i związków zawodowych reprezentatywnych w rozumieniu ustawy o TK.

Komisja Trójstronna działała w oparciu o ustawę z 6 lipca 2001 r. pn. „Ustawa o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego”.

Senat jednogłośnie przyjął Ustawę w dniu 2 sierpnia 2001 r., którą Prezydent RP podpisał 27 sierpnia 2001 r. Opublikowano ją w Dzienniku Ustaw Nr 100, poz. 1080 z dnia 18 września 2001 r. Weszła w życie miesiąc po ogłoszeniu. Przedtem prawną podstawą funkcjonowania Komisji Trójstronnej była uchwała Rady Ministrów nr 7/94 z dnia 15 lutego 1994 r. Powołanie Komisji było realizacją ustaleń zapisanych w „Pakcie o przedsiębiorstwie państwowym w trakcie przekształcania”, który został podpisany 22 lutego 1993 r.

Od początku prac Komisji partnerzy społeczni uznawali potrzebę stworzenia ustawy, która byłaby podstawą jej działania. Ustawa była szczególnie wskazana po wprowadzeniu do nowej Konstytucji zasady mówiącej, że dialog i współpraca partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Polski. Projekt ustawy zaproponował specjalny zespół roboczy ds. przygotowania projektu ustawy o Komisji Trójstronnej ds. Społeczno-Gospodarczych, który pracował nad nią w okresie luty-marzec 2000 r. W czerwcu tego samego roku zaakceptowała go Rada Ministrów, zaś w lipcu został skierowany do Sejmu.

Działania:

Komisja realizowała zadania określone w ustawach:

  •     z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 1 z 1995 r., poz. 2 z późn. zm.);

- ustalanie maksymalnego rocznego wskaźnika przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia u przedsiębiorców oraz orientacyjnych wskaźników przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kolejnych kwartałach roku w stosunku do przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z roku poprzedniego;

- dokonywanie kwartalnych ocen kształtowania się przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców;

- na podstawie przeprowadzonych ocen i uzyskanych informacji możliwość: na zwrócenia się do właścicieli i organów założycielskich przedsiębiorstw z wnioskiem o udzielenie wyjaśnień w określonym terminie;

- wystąpienia do pracodawców i organizacji związkowych o zdyscyplinowanie polityki płacowej, wystąpienia do właściciela lub organu założycielskiego o przeprowadzenie kontroli gospodarki finansowej przedsiębiorcy;

  •     ustawa z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 110 z 1999 r., poz. 1255 z późn. zm.);

- uzgadnianie wysokości średniorocznych wskaźników wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej na rok następny;

  •     ustawa z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. Nr 200 z 2002 r., poz. 1679);

- uzgadnianie wysokości minimalnego wynagrodzenia za prace na rok następny;

  •     ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U Nr 64 z 2004 r., poz. 593 z późn. zm.);

- jeśli w danym roku kalendarzowym kwota kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej i kwota kryterium dochodowego na osobę w rodzinie była równa lub niższa niż minimum egzystencji Trójstronna Komisja do Spraw Społeczno-Gospodarczych mogła wystąpić do Rady Ministrów z wnioskiem o zweryfikowanie kryteriów dochodowych;

- Kryteria dochodowe podlegają weryfikacji co 3 lata, z uwzględnieniem wyniku badań progu interwencji socjalnej. Badania progu interwencji socjalnej dokonuje Instytut Pracy i Spraw Socjalnych. W roku, w którym przeprowadza się weryfikację kryteriów dochodowych Trójstronna Komisja do Spraw Społeczno-Gospodarczych po przekazaniu przez Radę Ministrów propozycji kwot kryteriów dochodowych oraz innych informacji wskazanych w ustawie uzgadnia kryteria dochodowe.

  •     Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U Nr 162 z 1998 r., poz. 1118 z późn. zm.)

- uzgadnianie zwiększenia wskaźnika waloryzacji emerytur i rent na rok następny.

W latach 2003–2004 do kompetencji Komisji, zgodnie z ustawą z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162 z 1998 r., poz. 1118 z późn. zm.) należało uzgadnianie wskaźnika waloryzacji emerytur i rent na dany rok. Zniesiona została nowelą ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lipca 2004 r. Obecnie zgodnie z ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przedmiotem negocjacji w ramach Komisji jest zwiększenie wskaźnika waloryzacji rent i emerytur z FUS.

Ustawa mówiła, że Trójstronna Komisja stanowiła forum dialogu społecznego prowadzonego dla godzenia interesów pracowników, interesów pracodawców oraz dobra publicznego. Celem działalności Komisji było dążenie do osiągnięcia i zachowania pokoju społecznego. 

Do kompetencji Komisji należało:

  1. prowadzenie dialogu społecznego w sprawach wynagrodzeń i świadczeń społecznych oraz w innych sprawach społecznych lub gospodarczych;
  2. rozpatrywanie sprawy o dużym znaczeniu społecznym lub gospodarczym wniesionych pod obrady Komisji przez jedną ze stron, jeżeli uzna, że jej rozwiązanie jest istotne dla zachowania pokoju społecznego;
  3. zawieranie wspólnych porozumień, których przedmiotem są wzajemne zobowiązania stron służące godzeniu interesów pracowników, pracodawców i dobra publicznego oraz osiągnięciu i zachowaniu pokoju społecznego;
  4. udział w pracach nad projektem ustawy budżetowej – poprzez możliwość opiniowania przez stronę pracowników i stronę pracodawców w Komisji – wybranych wielkości makroekonomicznych stanowiących podstawę do opracowania projektu budżetu państwa, a następnie założeń i projektu budżetu państwa na kolejny rok oraz poprzez możliwość przedstawienia propozycji wzrostu w następnym roku: wynagrodzeń w gospodarce narodowej, w tym w państwowej sferze budżetowej oraz u przedsiębiorców, a także minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz emerytur i rent z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

11 września 2015 r. weszła w życie Ustawa z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego. Trójstronna Komisja zakończyła swoje działania z chwilą powołania przez Prezydenta RP Andrzeja Dudę - Rady Dialogu Społecznego w dniu 22 października 2015 r.

Back to top