Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku niewyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Konferencja "Polityka społeczna wobec starzenia się i starości w Polsce w latach 2015-2035"

W dniu 22 stycznia 2016 r. odbyła się konferencja zorganizowana przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych, której celem było przedstawienie wyników badań uzyskanych w ramach grantu Narodowego Centrum Nauki pt. „Polityka społeczna wobec starzenia się i starości w Polsce w latach 2015-2035. Aspekty teoretyczne i praktyczne”.

Referaty wprowadzające do spotkania wygłosili Elżbieta Bojanowska, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej i prof. Kazimierz W. Frieske, dyrektor IPiSS. 
Minister Elżbieta Bojanowska, która podkreśliła, że dla Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, polityka społeczna wobec starzenia się i starości jest ważna i traktowana jako jedna z ważnych polityk publicznych. „Wydaje się, że mamy dobrze postawioną diagnozę. Ale nadchodzi taki czas, kiedy to, co robią naukowcy należy przenieść na język praktyki.” Należy więc tworzyć takie warunki, aby były zaspokojone wszystkie potrzeby osób starszych, a grupa ta jest bardzo zróżnicowana. W związku z tym, rozwiązania, które będą budowane muszą uwzględniać wszystkie grupy, w kontekście osób starszych. To również kształtowanie odpowiednich relacji międzypokoleniowych i solidarności międzypokoleniowej, jak i nowy system ubezpieczeń społecznych, który zachwiał te relacje, a także marginalizację osób starszych. 
Podczas konferencji zwrócono uwagę, że o ile w 2008 roku średnia wieku obywateli wynosiła w Polsce 37 lat,  w roku 2060 będą to już 54 lata, przy średniej unijnej na poziomie niecałych 48 lat.  
Profesor Piotr Błędowski z Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych w swoim wykładzie zwrócił uwagę, że według danych Eurostatu grupa osób w wieku 80 lat  i starszych powiększa się szybciej niż odsetek osób w wieku 65-80 lat. W roku 2080 osoby powyżej 80 roku życia stanowić mają od 12 do 14% ludności Polski. Zdaniem prof. Błędowskiego wciąż jeszcze za dużo jest pytań, ale mało odpowiedzi o sposoby prowadzenia opieki społecznej nad osobami w wieku emerytalnym.
Doktor Zofia Szweda-Lewandowska z IPiSS przypomniała, że pierwsze systemowe działania w polityce społecznej na rzecz osób starszych prowadzono w Polsce,  gdy w roku 1968 odsetek obywateli w wieku 60 i więcej lat przekroczył 12%. Prezentując wyniki ubiegłorocznych badań nad stanem polityki społecznej, prowadzonych m.in. poprzez wywiady z posłami i senatorami oraz urzędnikami samorządowymi i państwowymi wskazała na ogólne słabe rozeznanie tych grup decydentów o rządowych zasadach polityki wobec osób starszych. Grupa ta reprezentowała też krańcowo odmienne punkty postrzegania zadań państwa w sferze odpowiedzialności za pomoc dla tej grupy obywateli.  
Profesor UW dr hab. Barbara Szatur-Jaworska z Uniwersytetu Warszawskiego zwróciła natomiast uwagę, że nie zawsze dom rodzinny będzie najekonomiczniejszym sposobem zagwarantowania opieki nad osobami starszymi. W niektórych przypadkach mniejsze koszty zapewni profesjonalny ośrodek opiekuńczy. Dodała, że równie istotne co opieka profesjonalna jest zorganizowanie np. w formie wolontariatu systemu szybkiej i prostej pomocy np. w umyciu okien, powieszeniu firanek czy uporządkowaniu wysokich szaf. Pozwoli to unikać sytuacji mogących grozić wypadkiem i dodatkowymi kosztami leczenia. W krajach skandynawskich aktywnych jest ok. 20% osób starszych, w krajach południowej i wschodniej Europy zaledwie 2-3%.
Ostatnią prezentację nt. Europejskiej koncepcji polityki aktywnego starzenia się, znaczenia stanu zdrowia starszej populacji wygłosiła dr Agnieszka Sowa. Rozpoczęła swoje wystąpienie od tematu starzenia się populacji w krajach Unii Europejskiej. Podkreśliła, że trwanie życia, to niekoniecznie trwanie w dobrym zdrowiu i bez niesprawności. 
Doktor Agnieszka Sowa, podsumowując swoją prezentację stwierdziła, że aktywne starzenie się jest istotnym kierunkiem badań i formułowania policy przez instytucje międzynarodowe. W Polsce stworzone są ramy dla polityki aktywnego starzenia się. Potrzeba poprawy i rozwoju dotychczasowych działań, również w ramach innych sektorów niż polityka społeczna (zdrowotna, mieszkaniowa) i koordynacji działań. Niezbędne jest też wspieranie instytucji na szczeblu lokalnym i organizacji trzeciego sektora.
Na zakończenie konferencji podczas prawie godzinnej dyskusji zwrócono uwagę na brak systemowej decyzji,  ile w opiece nad starszymi ma gwarantować państwo, a ile można scedować na reguły wolnego rynku czyli popytu i podaży. Zwrócono też uwagę na konieczność edukacji  najstarszej grupy obywateli i np. uświadamiania czym są składane im propozycje tzw. odwróconą hipotekę czyli wypłaty dożywotniej renty w zamian za przekazanie nieruchomości lub inne propozycji sprawowania odpłatnej opieki. (AM, PT)